Szpic miniaturowy (Pomeranian) – pies o ogromnym sercu i małym ciele

Szpic miniaturowy, zwany też pomeranianem, pomkiem czy pieskiem Boo, sukcesywnie podbija ludzkie serca, przez co staje się coraz bardziej popularny zarówno na naszych ulicach, jak i w mediach społecznościowych.

Najważniejsze informacje

• Szpic miniaturowy (pomeranian) wywodzi się z Pomorza – pierwotnie był większym psem stróżującym, a od przełomu XVI i XVII wieku jest psem do towarzystwa.
• To pies czujny i chętnie szczekający, ale też inteligentny, wesoły i szybko się uczący – wymaga konsekwentnego wychowania.
• Pomeranian mierzy ok. 18–22 cm w kłębie i waży zwykle do ok. 3 kg, a jego charakterystyczną cechą jest gęsta, puszysta szata z podszerstkiem.
• Rasa jest delikatna i ma skłonność do problemów z rzepkami, tchawicą, skórą i powiekami – dlatego zamiast obroży zaleca się szelki.
• Szatę szpica trzeba rozczesywać codziennie i nie należy strzyc jej na krótko.

Od pomorskiego stróża do słodkiego towarzysza

Co ciekawe, pomki należą do psów w typie pierwotnym, tak samo jak akita, samojed, husky czy alaskan malamute. Psy pierwotne to takie, których materiał genetyczny niewiele różni się od genów wilka. Wywodzą się w prostej linii od pierwszych udomowionych psów.

Dlaczego ta informacja jest istotna?

Psy z ras pierwotnych mają często mocny, dominujący charakter, więc potrafią przejąć władzę nad swoim opiekunem, jeśli ten jest niekonsekwentny i niewprawiony w szkoleniu psa. Mimo to pomki są podobno znacznie łatwiejsze w obyciu i szkoleniu niż ich pobratymcy z ras pierwotnych.

Nazwa pomeranian wywodzi się od Pomorza, gdzie rozpoczęła się hodowla tych psów. Początkowo miały większe gabaryty i były psami stróżującymi, a od przełomu XVI i XVII wieku zaczęły być małymi psami do towarzystwa.

W Polsce szczyt popularności rasy przypada na czas przed II wojną światową – niestety po niej liczba tych psów bardzo zmalała. Ich pochodzenie i historia mają duże znaczenie, ponieważ szpice miniaturowe wciąż mają silny gen stróżującego szczekacza. Są zawsze czujne, obserwujące i gotowe do szybkiego wszczęcia głośnego alarmu. Pod okno w mieszkaniu przyleciał gołąb-wróg? SZCZEK, SZCZEK! Ogrodnik krząta się w ogrodzie przed domem i kradnie chwasty? SZCZEK, SZCZEK! Kurier puka do drzwi, trzymając podejrzanie wyglądającą paczkę? SZCZEK, SZCZEK, SZCZEK!

Pomeraniany są bardzo przejęte swoją rolą domowego alarmu, więc zawsze dadzą Ci znać, kiedy w ich mniemaniu zbliża się niebezpieczeństwo.

Charakterny inteligent

Mają bardzo przyjacielskie nastawienie, są wesołe, ciekawskie, wszędobylskie i mają żywy temperament. Kochają zabawę, naukę, a przede wszystkim uwagę – są dużymi atencjuszami. Są też bardzo mądre i łatwo przyswajają wiedzę, dzięki czemu szkolenie szybko przynosi efekty, ale nie można zapominać o regularności i konsekwencji. Psy te są na tyle inteligentne, że łatwo przejrzą miękkie serce opiekuna i wykorzystają to w swój mały, rozpieszczony sposób.

Puchowa kuleczka

Szpic miniaturowy ma sylwetkę wpisującą się w kwadrat. Według wzorca FCI wysokość w kłębie wynosi ok. 20 cm (±2 cm), a waga zwykle nie przekracza ok. 3 kg. Pomeraniany mogą mieć m.in. czarne, białe, czekoladowe, pomarańczowe oraz szare (wilczaste) umaszczenie. Z zewnątrz okrywa je szorstki, gęsty i długi włos okrywowy, a od wewnątrz wełnisty podszerstek. Charakterystyczne dla tej rasy są ciemne oczy, drobna lisia główka ze szpiczastymi uszkami oraz puszysty, dumnie zakręcony ogonek.

Kruche maleństwo – zdrowie szpica miniaturowego

Te psy są bardzo delikatne i mają skłonność do problemów zdrowotnych z rzepkami, tchawicą, skórą oraz podwijaniem się powiek.

• Należy pilnować, aby psy nie zeskakiwały same z kanapy, łóżka czy wyższych schodów, ponieważ łatwo im nabawić się kontuzji rzepki.
• Dla tej rasy zdecydowanie zalecane są szelki, ponieważ wyprowadzanie na obroży może uszkodzić delikatną tchawicę.
• Szpica nie powinno się strzyc na krótko, ponieważ zbyt mocno przycięta szata traci swoją jakość i właściwości. Włos staje się rzadszy, odrasta nierówno i jest wełnisty.
• Jeśli Wasz szpic ma zapłakane, mokre oczy, należy zapytać lekarza weterynarii, czy nie ma podwiniętych powiek. Jeśli tak, konieczny jest zabieg korekcji, ale dopiero gdy pies zakończy fazę wzrostu, czyli około pierwszego roku życia.
• Pomeraniany nie potrzebują zimą ubranek, ponieważ chroni je gęsta szata. Zimy znoszą znacznie lepiej niż ciepłe, letnie miesiące, kiedy mogą się przegrzać, a ich wrażliwe opuszki są narażone na poparzenia. Latem zaleca się spacery wcześnie rano lub wieczorem.
• Na spacerach w zatłoczonych miejscach trzeba zachować dużą uwagę – psy te są tak małe, że przechodnie mogą łatwo na nie wpaść, nadepnąć czy nawet kopnąć, co bywa fatalne w skutkach. Trzeba mieć świadomość ich gabarytów i delikatności, aby wiedzieć, które miejsca i sytuacje są dla nich bezpieczne.
• Szpice cieszące się dobrym zdrowiem żyją ok. 12–16 lat.

Dla kogo to idealny psyjaciel?

Psy tej rasy bardzo przywiązują się do swojego opiekuna (zazwyczaj mają jednego ulubieńca, co wyraźnie okazują) i są mu oddane. Ciężko znoszą samotność, więc nie będą się dobrze czuły, często pozostawiane na długie godziny w pustym domu. Ze względu na gabaryty i delikatność nie są najlepszym wyborem do domu z małymi dziećmi.

Dobrze dogadują się z kotami i psami, ale zalecamy łączyć je ze zwierzętami o podobnych gabarytach, aby większe zwierzę w zabawie lub przez przypadek nie wyrządziło im krzywdy.

O urodę trzeba dbać… codziennie! Pielęgnacja pomeraniana

Dla niedoświadczonej osoby pielęgnacja sierści tych śliczności może być nieco kłopotliwa. Szpice wymagają codziennego rozczesywania, aby szata się nie sfilcowała. Najlepiej sprawdzi się do tego szczotka „pudlówka” lub metalowy grzebień. Psa warto przyzwyczajać do tej czynności od szczeniaka, aby później nie reagował na nią niechętnie. Można też zachęcać go przysmakami i nagradzać za cierpliwość. Wczesne wprowadzenie takiej procedury i regularność sprawią, że pies szybko przywyknie do rutyny i nie będzie protestować.

Szpica najlepiej kąpać przynajmniej raz w miesiącu, używając odpowiednich szamponów i odżywek – są niezbędne, aby włos był gładki i dał się łatwo rozczesać.

Czy wiesz, że…?

Dwa z trzech psów, które przeżyły katastrofę Titanica, były szpicami miniaturowymi. Jeden z nich należał do dwudziestoczteroletniej Margaret Hays, która zabrała swojego szpica ze sobą do szalupy ratunkowej.

FAQ